હું…સમગ્ર સૃષ્ટિ નાં હાલ ના આ યુગ નો મારા સ્વયમ ના સાક્ષાત્કાર નો એવો સર્વ પ્રથમ સાક્ષી અને મારામાં વસેલા ઈશ્વરનું હું સહુ થી માનીતું, પ્રિય અને અજોડ સર્જન!
હું હમેશા મારા હૃદય માં બિરાજેલા એ ઈશ્વરના શરણે રહેવા માગું છું. સામે કોઈ પણ ભાવ ની અપેક્ષા વગર, ‘શૂન્યવત’ બની રહી આ સૃષ્ટિ ના પ્રત્યેક સર્જન ને પ્રેમ થી પોષી લેવા માગું છું. અને સ્વયમ ને ઓળખી લેવા તત્પર છું. પણ વાસ્તવિકતા આના થી વિપરીત છે.
જયારે મને આત્મસાત છે કે આ સંસારમાં આ શરીર પણ છેલ્લે મારું પોતાનું નથી રહેવા નું, તો કેમ હું હમેશા ‘બધું મારું’ હોવાના નિરર્થક દંભ માં રાચું છું ? શું કામ મારી અલ્પ-જીવી ઈચ્છાઓ, અપેક્ષાઓ એક બીજા સ્વતંત્ર જીવ ની ઈચ્છાઓ અને અપેક્ષા પર હાવી બનાવું છું? શું કામ આ રીતે બીજા ને જાણતા-અજાણતા દુ:ખ આપી સ્વયમ ને સુખી કરવાના પ્રયત્ન માં રહું છું ?
હું…આ યુગ નો મધ્યાહને તપતો સુરજ, શું કામ મારી અપેક્ષા ઓ, મહત્વાકાંક્ષાઓ ની જવાળાઓ થી બીજાઓને દઝાડી એમની સ્વતંત્રતાને રુંધવાનો પ્રયાસ કરું છું ? મને મારા માં વસેલા ઈશ્વર પાસે થી આ અધિકાર ક્યારે મળ્યો ?
કળીયુગના આ સંસારમાં મારા વ્યક્તિત્વ નું સતત ધોવાણ થતું રહે છે, હું તારી શકવા સક્ષમ હોવા છતાં, ઈચ્છાઓ, અપેક્ષાઓ, નિરર્થક મહત્વાકાંક્ષાઓ અને દંભ ને કારણે ‘સ્વ’ ને દરેક પળે મારી રહ્યો છું . અથવા સ્વ થી દુર જઈ રહ્યો છું. સંસાર નું સર્વ સુખ ઝડપ થી ભોગવી લેવાની મારી આંધળી દોડ માં હું ‘સ્વ’ ને માણવાનું સુખ ચુકી રહ્યો છું. આમ બની રહ્યું છે ત્યારે ‘સ્વ’ ને આત્મસાત કરવાનો તો કોઈ અવકાશ જ નથી.
આવ્યો ત્યારથી બીજાઓ સમક્ષ સતત મારી ઓળખ પ્રસ્થાપિત કરવા ના સંઘર્ષ માં વ્યસ્ત છું અને હું પોતે ઈશ્વર ની હાંસી નું પાત્ર બની રહ્યો છું એનું મને ભાન નથી. કારણ કે આ સંઘર્ષ હું એવા લોકો સાથે કરી રહ્યો છું જે લોકો પોતે પણ આ પ્રકારના સંઘર્ષમાં પહેલે થી વ્યસ્ત છે. હું હજુ સુધી મારી ઈચ્છા ઓ, મહત્વાકાંક્ષાઓ અને દંભ ઉપર જીત મેળવી નથી શક્યો અને આખે આખું વિશ્વ જીતવા નીકળી પડ્યો છું. મારી બહારના વિશ્વમાં મારી સુવાસ ફેલાવાના મોહમાં મારું અંદર નું વિશ્વ પ્રદુષિત થતું અવગણી રહ્યો છું.
હું પ્રેમ તો કરી જાણું છું પણ સમા પક્ષ પાસે થી પણ એટલો પ્રેમ મને મળવો જ જોઈએ એવું શરતી જીવન જીવી રહ્યો છું . જાણે બીજા નો પ્રેમ માપવાનું મેં જે “માંપીયું” વસાવ્યું છે જેનાથી વારે-વારે માપી ને પ્રેમનું વજન ચકાસી જોઉં છું. રોજ દિવસના અંતમાં ‘આજે બીજાઓ પાસે થી કેટલું મેળવ્યું’ નો હિસાબ કરવાની વૃત્તિ ધરાવું છું પણ દિવસ ની શરૂઆતમાં બીજા ને આજે શું આપી શકાય એમ છે એ ધ્યાનમાં નથી લાવી શકતો.
હું.. એટલે આ સંસારનું એક અદ ના મદ માં છકેલ ‘અમર પાત્ર’. મારા પોતાની તરફેણમાં, આ સંસારની કોર્ટ માં લડવા હમેશા તત્પર અને બની બેઠેલો મારો પોતાનો વકીલ, એવો હું દરેક જીવ માં વસુ છું.
અહિયાંનું કશું જ મારું નથી છતાં દરેક પર અધિકાર જમાવી રહ્યાના પ્રયાસમાં છું અને ભૂલી ગયો છું કે – ‘હું એકલો છું અને આમાંનું મારું કશું જ નથી’
કેવી રીતે ધન્ય ગણી શકું, મારા આવા અસ્તિત્વ ને….?
