અબિલો રંગ ભાયે મોહે,અબિલો રંગસે પ્રીત પુરાની રે

અબિલો ચુનરિયા ધાની મોરિ, લાગું મેં સુહાની રે

ઇંદ્રધનુકે રંગ રાધા–ગોપીકો સોહાવે,મોરપીંછકો ગોવિંદ દિપાવે રે

મીરાંરાનીસો વરદાન મિલો, તન મન અબિલો ચુનરિયાં સોહાવે રે

સુરજકી રોશની, ચંદાકી ચાંદનીસે છલકે જાય ચુનરી અબિલો રે

કોઇ ઔર રંગ દાગ સમાન, ઐસી “રચના” ચુનરીકી અબિલો રે…

રચના ઉપધ્યાય કમરાટા, 9 April 2009

હર જન્મે જે થોડાં-ઘણાં ઘુંટ મીલનનાં માણ્યાં,
વધુને વધુ તલસાવે એ કુવો ભરી પીવાં જાણે.

કુમ્ભારનો ચાકડો ફરતો નીત નવા ઘાટ ઘડતો,
રોંદાતો હું ભલેને, છતાંય તરછોડતો તને.

પત્ની, બાળક, મા-બાપ, ભાઈભાંડુરાં છોડી,
તુ જ ખોળે માથું મુકવાની ઝંખના છતાંય.

કેવો હું તારો વીશ્વાસ તોડતોને ફરી પાછો,
પ્રીયા, જન્મોજન્માંતરની પ્રતીક્ષા રહી છે.

હે દેવી, હે મૃત્યુ, નથી ભય તારો કદીયે નીત્યા,
પ્રભુને પામવાનું બારણું તું ઉઘાડતી હમ્મેશા.

(વેલેન્ટાઈન ડૅ પર પારુલ માટે)

જેમ જાણતો થાઉં તને વહાલી સખી,
લાગતી મહારી અલબેલી રાધા સખી.

ઘુમતી હમેશા સંગમાં અરણ્યે વ્રતા,
જેમ જાનકી રામ વસે વને શોભતા.

કૈં ફુલો ઉગાડ્યા પમરાટ વ્હેતો સદા,
સીંચતી તુ સર્વે, પ્રીતડે અનોખી અદા.

મોરલો કહાડે સુર વેણુ દ્રુત લયે,
માણતી તુ, ડોલે-થીરકે તુ, સુરાલયે.

એકમેવ ધ્યાતા, વચને બન્ધાયા છયે,
પ્રેમથી પુકારે ભગવાન, વ્હાલી હૈયે.

વાર્તા મારી મળી, આ વ્યથા સારી મળી,
નામ દુશ્મનોનું હતું ‘ને “એમની” કારી મળી.

રણમાં જો ભુલા પડ્યા તો નદીઓએ ખારી મળી,
હ્ર્દયના ખૂણે બાઝેલી યાદોની છારી મળી.

રાતભર જો જાગી તો ચાન્દની યારી મળી,
સુકા હોઠને ભીંજવવા ઝાકળની ઝારી મળી.

બસ એને જોતા રહ્યા ચીજ શું પ્યારી મળી,
“રૂપ”ની આંખોને ભીની પાંપણો તારી મળી.

નામ એક બોલ્યા કરે છે પાગલ છે, ઝખ્મો પમ્પાળ્યા કરે છે પાગલ છે.
કોઈ જ્યાં રહેતું નથી એ મહેલમાં જઈને દીવા પ્રગટાવ્યા કરે છે પાગલ છે,
ફર્યા કરે છે સુક્કા ભઠ્ઠ તણખલાં વચ્ચે સાવ સળગતો પાલવ લઈને પાગલ છે.
આન્ધળા બહેરા અરીસા વચ્ચે રાતભર ગઝલો સમ્ભળાવ્યા કરે છે પાગલ છે.
ક્યાંક ભૂલમાં હસી પડે તો થઈ જઈ ઉદાસ કેટલું મુરઝાયા કરે છે પાગલ છે.
કોઈ અત્તરની શીશીને શ્વાસમાં ફોડી દિલમાં ઉતાર્યા કરે છે પાગલ છે.
હાથમાં ફૂલછાબ, લોહીઝાણ નયનો લઈ કોઈને કરગર્યા કરે છે પાગલ છે.
ઝાંઝવાના જળની વચ્ચે ‘રૂપ’ વર્ષોથી હોડી હંકાર્યા કરે છે પાગલ છે.

આખું જગત ઓઢાડ્યું શ્વેત ચાદરે,
ક્યાં રાખ્યો ભેદભાવ સહેજે?
લીલુડી ધરણી, સુકો પટ નદીનો,
બોડા-લીલાં વૃક્ષો, મેદાન કોરા,
માનવસર્જીત કાટમાળ પણ ક્યાં,
ક્યાં છે એકેય વાદળી આકાશે.
ઉપર ભુરું આભ ‘ને નીચે સંગેમરમર,
નથી કોઈનો રંગ જુદો, નથી ઝઘડો.
ઉભો-ઉભો સુરજ મલકાતો હળવે,
‘ને આભ રાડો પાડી રોતું ખોબલે.
શીશીરનો માસ ધ્રુજે થરથર,
માથાં વાઢે શ્વેત હીમ સહુના.
સુનકારમાં પણ જામ્યું સંગીત,
નવી નક્કોર વસંત ડેલે ટકોરતી.

દિલની એક અંધારી બારીએ દઈ ગયું ટકોરા કોઈ,

અચકાતાં ખોલી જોયું તો લાગ્યું મારું અજનબી કોઈ

ખુલ્લી આંખે મળ્યું આંધળા અંધારાને ઈજન કોઈ

ચુંદડી ખસી ને શરમથી ઝુકી ગઈ આંખોયે કોઈ

દિલથી ઊંડો લીધો એણે જ્યાં શ્વાસ ભીનો કોઈ

પંચમી મ્હોરી ઉઠી રૂંવે રૂંવે નવેલી વસંતની કોઈ

મારામાં પરોવી એણે પાગલ દોર સંબંધની કોઈ

એક હુંફાળી શાલ “રચના” થઈ વિંટળાઈ ગઈ કોઈ…

તારી પાંપણો ઉચકાઈ ‘ને વાસંતી વાયરા વાયા,
ખોબલે ભરી મ્હોર્યાં કેસુડાં ‘ને લાગણી હસી ઉઠી.
ભાવના બે અક્ષરો છવાયા તારા ચહેરા પર,
અધરોના રસઘુંટડા પીધાં ‘ને પ્રેમ છલકાઈ ઉઠ્યો.
તરબતર થયા હૈયાં જ્યારે દૈયડ દલડે ગુંજી,
વીખેરાતો પ્રેમ જાણે સુરજના અંશ, સમી સાંજે.
તારલાં મથતાં રમવા ભીનાં ચન્દરવે,
દાદાની ધાકે આછું-પાતળું ભાળી સંતાતા ઝટ.
ધરતી-ચાન્દનું સાયુજ્ય સાંજના પાલવડે,
વીંટાતું સુખ સમયની ચાદરે, પ્રભુનુ મુક્ત હાસ્ય.

ઝીણું ઝીણું ઉગ્યા કરે છે મનમાં, ફાંસની જેમ ખૂચ્યા કરે છે મનમાં

તારી આંખો તર્યા કરે છે મનમાં, વર્ષાનાં ટીપાં ખર્યા કરે છે મનમાં

તારી સતત રાહ જોતી રહુ છું મનમાં,સ્વને ગોતતી ફરુ છું મનમાં

ઝાકળને સુંઘ્યાં કરુ છું મનમાં, તરસથી સોસવાતી રહું છું મનમાં

એકલતા ઝાંવા માર્યા કરે છે મનમાં, વમળોમાં ફસાયા કરું છું મનમાં

આત્માનો તકાજો ઉઠે છે મનમાં, અહમનાં ચીંથરાં ઉડે છે મનમાં

કેસુડાંસુ રક્ત ઝમ્યા કરે છે મનમાં, હોળી અહર્નીશ જલ્યાં કરે છે મનમાં

રંગોળી વીંખાયા કરે છે મનમાં, દિવાળીની અમાસ ઉગ્યાં કરે છે મનમાં

નીત એક શબ્દ ઉભરે છે મનમાં, થોડુ થોડુ કંતાયા કરે છે મનમાં

ગર્ભ “રચના”નો રહ્યા કરે છે મનમાં, કવિતાઓ જન્મ્યાં કરે છે મનમાં