સંઘર્ષ
સંઘર્ષ - ચીરાગ પટેલ સપ્ટેમ્બર 22, 2008
કેવો તુમુલ સંઘર્ષ મચ્યો આ સમરાંગણમાં,
હાહાકાર મચાવે મન-અંતરનાં સઘળાં પટમાં.
એકરાર બે મધઝર અક્ષરોનો ભાળ્યો ઓષ્ઠયુગ્મે,
કુતુહલ જાગી ઉઠ્યું, રોમેરોમ આતુર સ્તનયુગ્મે.
ભાવનીર્ઝર પુલકીત હૈયું, જાણે ના દોષ કદીયે,
કામાતુર અક્ષે, ઝંખે અમરત આ પુષ્ટ શરીરે.
શું કહું વીશેષ? એકાકાર થવા વલખું અનરાધાર,
અગમ્ય શક્તી સંચરે અણુ-અણુએ સામ્બેલાધાર.
નથી હૈયામાં કોઈ અપરાધભાવ, નથી આંખલડે,
પ્રેમ પાવક અગ્ની થઈ દઝાડે, ઠારે દલડું આંસુડે.
આ પુનીત ગંગામાં ન્હાઈને પામું છેવટે મુક્તી,
અલખની ઝંખનાએ છેવટે મીટાવું મારી હસ્તી.
એ પહેલાંનો આ દોર છે મીઠડો, જાણે તું પ્રીયે?
હતું ઋણ બાકી, મુક્ત થવા દે તું મીલને પ્રીયે.
સાથે જ જગવીશું અહાલેક જગમાં અનોખા,
જગન્માતાના ખેલ પામીશું પાર એક સરીખા.
Did you enjoy this post? Why not leave a comment below and continue the conversation, or subscribe to my feed and get articles like this delivered automatically to your feed reader.
Comments
No comments yet.
Leave a comment