Patel406210322-004

ઝરણું – બંસીભાઇ પટેલ

ઝરણું – બંસીભાઇ પટેલ

વહે છે પવિત્ર ઝરણું પ્રેમનું અંતર અમીરસ ભરવા,
માંગે છે પ્રેમ બદલામાં પ્રેમ, નથી અપેક્ષા કોઇ બદલાની.

ઝંખે છે મન સદાય ક્ષેમ, નથી ઉરમાં કટુ ભાવના કશી,
પ્રાર્થે છે હાથ સદા અમારા, લંબાયેલા રહો મદદ કરવા બધી.

ઉલેચી હૈયાં કડવાશનાં બધાં, ભરવા પ્રેમતણા ભંડાર મહી,
હોઠો સદા બીડાયેલા રહો, મુસ્કાન ઝીલવા દિલદારની.

નયન મારા ત્રાંસા રહો, મહોબતના અમીરસ છાંટવા,
ક્ષુધા પ્રેમની મટે જ્યારે, ત્રુષ્ણા ભુલ્યા સંસારની.

રીધમ મળે સુર-કારનો, ઝણકતી હોય પ્રેમની ઝંઝીરો,
પ્રકાશ મળે મશાલનો, પ્રેમ છાનગપતિયાં કરતો ફરે.

એક નજર ઉઠાવી નિરખશો, ભરેલી પ્યાલી પ્રેમ પખારતી,
ચંચળતા મટી સઘળી, પામવો પદારથ પ્રેમ-પુષ્પનો.

હોય નિષ્પંદ નિર્મલ, પ્રેમ પથ, વિદારશે હરિયાળી બધી,
કંટકો પણ છુપાઇ જશે, જ્યાં પ્રેમના આગમનથી.

રે રે પ્રેમ ભર્યા હૈયા, માંગજે પ્રેમ, નિષ્પાપ પ્રેમ સદા,
પ્રેમ પ્રેમ કરતાં પામીશ પ્રેમપારસ પાસ પથમાં.

—————————————————
નજરની વરતાય છે ખામી કે હશે વાતાવરણમાં ઝાંખપ થોડી,
ચહેરો જરી-પુરાણો અરે, નયનોમાં ભરી નવીનતા શું?

કંચન ભાસે કથીર કેમ? જેમ અચરજથી શાશ્વત સર્વ,
ઉણપ આ અજવાશની કે નયનોમાં ધીર નિંદર ભરી.
અજવાળો નયનો પખાળી જલ્દી, ઓઝલ થાય આ પ્રતિમા.

Patel406210322-004

Airtel Ad

નજરોંસે નજરેં મિલાકર તો દેખો
નયે લોગો સે રિસ્તે બનાકર તો દેખો.
યું હસરતેં દબાનેસે ક્યા હાંસિલ હોગા?
દિલકી બાત બતાકર તો દેખો.
આસમાં સિમટ આયેગા તુમ્હારી આગોશમેં
બાહેં ફૈલાકર તો દેખો,
દિલ કી બાત બતાકર તો દેખો.

Patel406210322-004

વૃધ્ધત્વ વૃધ્ધની નજરે – બંસીભાઇ એમ. પટેલ

વૃધ્ધત્વ વૃધ્ધની નજરે

રહું હું યુવાન મનથી, ભલે વૃધ્ધ થાઉં શરીરે,એવું વર દેજે ઇશ, બુઢાપાનો ભાર ના લાગે લગીરે.
કુટુમ્બકબીલો, બાળગોપાળ, લીલી વાડી નિરખું નજરે,દુનિયાના વહેવારો સહુ નિભાવું હું હોંશે-હોંશે.

દોડી દોડી થાક્યો હું બેફામ, વિસામાની પળો ભાગે અતિ દૂર,ઝાંઝવાના જળ જેવી તૃશ્ણા હઠીલી, ના ભાગે લગીરે.
મનના ભાવો વિચિત્ર ભાસે, જરા વ્યાધિ પડ્યા પછવાડે,અંગો ઉપાંગો બળી ગયા સર્વે, ના કહેલુ મને વળી ભયંકર ભાસે.

શૈશવના સંસ્મરણો વાગોળી વાગોળી, ઉડું હું આકાશે,શું વીતાવ્યું એ બાળપણ, કેવા નિર્દોશ સખા સહુ સંગાથે.
વડલા ને વીંટળાઇ વડવાઇઓ, તેમ માયા, ભ્રમ ભયંકર ભાસે,અદ્વિતિય તમસ મહીં ભાસે એક ઉજાસતણું કિરણ નભાકાશે.

– બંસીભાઇ એમ. પટેલ 23/05

Patel406210322-004

નામ – બંસીધર પટેલ મે 17, 1974

નામ – બંસીધર પટેલ મે 17, 1974

બંધન જીવનસાથી તુજ તણું અણવિસર્યું રહે સદા
સીમા તમ પ્રેમ તણી અમાપ અમર્યાદિત દેજે મજા
કુંઠિત હૃદય તણો વિસામો તુજ છાંવમાં મળે સહેજે
મા તુજ ચરણમાં બાહ્ય ગ્રહી બાળ તણા પોકાર સુણજે
ક્ત વહે જીવન વહે સાગર નદીનાં જળ વહે અમ પ્રેમતણા
શારામી નૌકા મધ્ય દરિયે ડોલતી ન ડુબાડું નજરું રાખજે
હીં પડ્યા થકી નવ કોઈ અન્ય આરો ઉગરવા તણો
થારી કંટક તણી રાહબર પુષ્પ જીવન ખિલાવજે તું હંમેશ
ટેલ પાડી કહું હું જગને મળે સહાય સદા જો ત્હારી
ખ્યું ન થાયે મિથ્યા વિધાતા લલાટે આમ તણા
હેરાન થાઉં મનડું મુંજાયે સમીપ જ્યોત એક પ્રગટે હવા
રંજન મન મુજ તણો સાથી સંગ વિણ નથી કો દિસંતો
ગત જુઠ્ઠી માયા તણા સપના જીવનમાં રહે ન સહેજે
વાત મમ હૃદય ઉદ્દગાર તણી રાખજે જીવનમાં સમા
લાખ ખરચતાં નવ મળે અમુલખ જીવન અમ તણું
દિન રાત યજુ મા જનની તુજને મળજો સહાયે સદા
રખ તુજ તણી પ્રેમ જ્યોત સાથી તણા હૃદયની
લંકિત શ્વાસે પરમ ઉદ્દગાર મળે જે આપજે સદા

Patel406210322-004

ટમટમતું આંગણું – ચિરાગ પટેલ જૂન 20, 2017

ટમટમતું આંગણું – ચિરાગ પટેલ જૂન 20, 2017

પથ્થર, રેતીના ઢગલાં,
ખાડા, ટેકરાં ભયંકર.
ભેંકાર કટાયેલી ધરતીના ચીરા,
હિમાલય ગરમ લાગે એવી રાત,
રેતીની આકરી ડમરીઓ.
ના કોઈ અવાજ બીજો,
માત્ર બીપ ટ્વીઈઈટનું સંગીત,
ક્યારેક ફૂટી નીકળતો જીવંત સ્વર.
આખો દિવસ ગોળીઓ ગળતા પસાર,
ના કોઈ જોવા વાળું તો’ય હાજતના મશીન!
ઉપર નજર કરું તો ટમટમે તારલાં.
ખર્યાં આંસુ હળવેથી,
ઘરનું આંગણું ફૂટ્યું એક ક્ષણમાં,
ક્લબલાટના ઇન્દ્રધનુષ રચાયા કાનમાં.
પ્યારી ઢીંગલી રિસાયેલી દેખાતી,
પ્રિયા-પત્નીની આંખોમાં સમુદ્ર ઉભરાતો,
બસ, થોડી વાતો અને વધારે ઉભરાટ.
ખટ્ટ અવાજ અને ફરી સ્મશાન રચાયું!
યોજનો પરની વાસ્તવિકતા પાછી છુપાઈ,
‘ને હું ઢળતો રહ્યો મારી ઉદાસીમાં.
એકાદ વર્ષમાં તો હવે મારી છલાંગ,
પાર કરીશ શૂન્યનો સમુદ્ર,
ભૂમિપુત્ર તરછોડી ભૂમિને વધાવીશ,
‘રોશની’ યાદોની જીવ ટકાવે ત્યાં સુધી!

(ભવિષ્યમાં કોઈ અવકાશયાત્રી મંગળ ગ્રહ ઉપર ગયો હોય અને ત્યાં પ્રયોગોમાં દિવસો વિતાવી પૃથ્વી પર પાછા આવવાના સ્વપ્ન જોતો હોય એ કલ્પના આ કાવ્યમાં છે. ઘરથી એને કુટુંબીજનોનો વિડીયો કોલ આવતો હોય છે.)

Patel406210322-004

સખ્ય સંવત્સરી – ચિરાગ પટેલ મે 16, 2017

સખ્ય સંવત્સરી – ચિરાગ પટેલ મે 16, 2017

એના હૈયે વસુ હું સદાય,
ફૂલડાં ઉપવનનાં હરખાય.
કુટુંબહિત કદી ના ભૂલતી,
પ્રેમે કરી સહુને જાળવતી.

એની આંખેથી જો ટપકે આંસુ,
દુઃખ ઓગાળી સુખ પ્રગટાવે.
કદીક જો ગુસ્સો ભભૂકે એનો,
દાહક જ્વાળામાં પ્રેમ જ પ્રગટે.

એના કટાક્ષોમાં પ્રેમ મ્હોરતો,
એના સ્મિતમાં લાગણી વહેતી,
એની પીડામાં સહુ વલોવાતા,
એના કષ્ટે સઘળું ધરાશાયી થતું!

આટલાં વર્ષોના સાથમાં,
સમયની એરણ પર,
કસોટી સખ્યની થાય ભરપૂર.
પણ સાંગોપાંગ નીતરે પાર!

પ્રાર્થું ‘મા’ને હરપળ,
ઈચ્છાપૂર્તિ સઘળી તારી થાયે;
મળે અનહદ સુખ, ‘ને છેવટે
જીવનનું લક્ષ્ય પણ!
“રોશની” અર્પણ તને “દીપ”!

Patel406210322-004

ધૂન – ચિરાગ પટેલ એપ્રિલ 12, 2017

ધૂન – ચિરાગ પટેલ એપ્રિલ 12, 2017

શ્વાસ ધૂને પ્રેમ સંગીત પ્રસરાવે,
અક્ષ સંગ્રહે પ્રેમ મૈત્રક પરોવે,
ઓષ્ઠ તરંગે પ્રેમ સંદેશો વિખેરે,
મુખ અરીસે પ્રેમ છાયા લજાવે,
કેશબીડે પ્રેમ આખેટ ખેલે,
કાયાવરણે પ્રેમ જીવન રક્ષે,
હૈયા સરવરે પ્રેમ નૌકા હંકારે,
મનોવિશ્વે પ્રેમ સ્વર્ગ સજાવે.

આવી રાધા સરીખી સખી,
કૃષ્ણ વિરહે મીઠી યાદે સુખી,
પિયુ મિલને વિયોગથી દુઃખી.

પાંચેય તત્વોની માયા જાણી,
ત્રણેય ગુણોની આભા માણી,
“રોશની” ‘મા’ની અમૂલ પામી!

Patel406210322-004

એકાત્મ – ચિરાગ પટેલ જાન્યુઆરી 18, 2017

એકાત્મ – ચિરાગ પટેલ જાન્યુઆરી 18, 2017

જે જગમાં એ જ ભીતરે પ્રગટે;
કાયાવરણ એને નોખું ચીતરે.

સમસ્ત જગ વ્યાપ્ત, વળી અલિપ્ત;
દૂર તે, ન ચાલતો, વળી સમિપ તત.

એક શ્લોકમાં આખું ઉપનિષદ;
સમજાયું, અનુભવ્યું, ઈશ વ્યાપક.

અનેકમાં રહેતો એ જ એક અનન્ય;
વળી એક પણ નહિ ‘ને તે શૂન્ય.

માટીનો ઘડો, ઘડે જગ આખું વહી;
ઘટ મહીં જળ રહે, અખંડ જગ મહી.

ના મારુ, ના તારું, ના કશું કોઈનું;
ઠાલો દર્પ, ઠાલો દંભ, બધું છે એનું.

દીપની પ્રગટે ‘રોશની’ કરે તર્પણ;
‘મા’ તારું બધું, કરું તને અર્પણ.

Patel406210322-004

દૈનિક વન્દના – ચિરાગ પટેલ ઑક્ટોબર 10, 2016 (શારદીય નવરાત્રી નોમ)

દૈનિક વન્દના – ચિરાગ પટેલ ઑક્ટોબર 10, 2016 (શારદીય નવરાત્રી નોમ)

 
હે મા, ભુવનેશ્વરી, ભવતારિણી, નારાયણી!

તને સ્નાન માટે આસન આપું.
શંખમાં સર્વપ્રથમ ગાયનું દૂધ લઇ, એમાં ગુલાબની પાંખડીઓ, તુલસીપત્ર, કેસર, રક્તચન્દન ઉમેરી તને સ્નાન કરાવું.
શંખમાં ગાયનું દૂધ, દહીં, ઘી, ગૉળ, મધનું પંચગવ્ય લઇ, એમાં ગુલાબની પાંખડીઓ, તુલસીપત્ર, કેસર, રક્તચન્દન ઉમેરી તને સ્નાન કરાવું.
અંતે, શંખમાં ગન્ગા અને નર્મદાનું જળ લઇ, ગુલાબની પાંખડીઓ, તુલસીપત્ર, કેસર, રક્તચન્દન ઉમેરી તને સ્નાન કરાવું.

લાલ સુતરાઉ વસ્ત્ર વડે તને કોરી કરું.

તને લાલ રેશમી વસ્ત્રો જેને સોનેરી કોર છે અને સુવર્ણ તાર જડેલાં છે એ પહેરવું.
તારા વાળ સમારી આપું.
તારા ભાલપ્રદેશ પર તિલક કરું.
તારી આંખોમાં કાજળ આંજુ.
તારી આઠ હથેળીઓ પર કંકુથી શુભ ચિહ્નો દોરું.
તારા બંને પગની પાનીઓ પર કંકુથી શુભ ચિહ્નો દોરું.
તારા સેંથામાં રત્નજડિત સુવર્ણ સેર સજાવું.
તારા કાનમાં હીરા-મોતી જડિત કુંડળ પહેરાવું.
તારા ગળામાં હીરા-મોતી જડિત સુવર્ણમાળાઓ, પુષ્પમાળાઓ પહેરાવું.
તારા મસ્તક પર હીરા-મોતી જડિત સુવર્ણ મુગટ પહેરાવું.
તને દરેક હાથ પર સુવર્ણ બાજુબંધ પહેરાવું.
તને દરેક હાથમાં મોતીજડિત સુવર્ણ કંકણ પહેરાવું.
તારા દરેક હાથ અને પગની આંગળીઓમાં હીરાજડિત મુદ્રા પહેરાવું.
તને જમણા હાથોમાં ચક્ર, કટાર, તલવાર અને ધનુષ-બાણ આપું.
તને ડાબા હાથોમાં શંખ, ગદા, ઢાલ  અને ત્રિશૂળ આપું.
તારા કટિપ્રદેશ પર હીરા-મોતી જડિત સુવર્ણ કટિબંધ પહેરાવું.
તારા પગમાં રૂપાની ઝાંઝરી પહેરાવું.
તને મખમલની ચાખડીઓ પહેરાવું.

તારું રત્નોજડિત સુવર્ણ સિંહાસન પર સ્થાપન કરું.
તારા વાહન સિંહ, વાઘ અને ગાયને તિલક કરી સ્થાન આપું.

તારા પર સુગંધિત દ્રવ્યોનો છંટકાવ કરું.
તારા મસ્તક પર કમળ, ગુલાબ, ચમેલી, ચંપો, મોગરો, જાસુદ, કરેણ વગેરે પુષ્પો અર્પણ કરું.
તારા મસ્તક પર તુલસી, આંબો, અશોક, પીપળો વગેરે પત્રો અર્પણ કરું.
તને કેળાં, કેરી, દ્રાક્ષ, ચીકુ, બોર, સફરજન, શેરડી વગેરે ફળ ગુલાબની પાંખડીઓ અને તુલસીપત્ર સહીત અર્પણ કરું.
તને વિવિધ શાક, પુરી, કચુંબર, દાળ, ભાત , ખીરનું નૈવેદ્યં ગુલાબની પાંખડીઓ અને તુલસીપત્ર સહીત સુવર્ણપાત્રમાં ધરાવું.
તને રૂપાની ઝારીમાં ગંગા અને નર્મદાનું જળ ગુલાબની પાંખડીઓ અને તુલસીપત્ર સહીત ધરાવું.
તને પાનનું લવિંગસહીત બીડું ધરાવું.

તારા માટે ગાયના ઘીનો દીવો, ગુલાબ વગેરેના સુગંધિત મસાલાવાળી ધૂપસળીઓ, કપૂર-ગૂગળનો ધૂપ કરું
તારી આરતી ઉતારું.

અમારું સર્વસ્વ તને અર્પણ કરું.
અમે સર્વે, અમારું સમગ્ર અસ્તિત્વ તારા ચરણોમાં અર્પણ કરું.

હે મા, ભુવનેશ્વરી, ભવતારિણી, નારાયણી!

Patel406210322-004

સ્વૈરવિહાર – ચિરાગ પટેલ 1998

સ્વૈરવિહાર – ચિરાગ પટેલ 1998

શમણું એક, ઘેરી નિંદરમાં છે મુજ દિલ મહીં,
સૂણી છે શૈશવકાળથી, એક અધૂરી અનકહી.

માયાથી અલિપ્ત થઇ, જ્યારે હું અર્ધસમાધિ માંગતો,
ટમટમતાં તારલિયાં’ને રુડાં ચાંદામા ત્યારે જોતો.

ચક્કર-ચક્કર ઘૂમતું બ્રહ્માંડ, મને ભૂલાવામાં નાંખતું,
વણમાંગ્યું’ને અણકલ્પ્યું, ત્યારે જ ઘણું બધું દેખાતું.

બનવા માંગતો, ત્યારે એ વણખેડાયેલ વિશ્વનો કપ્તાન,
છોડી દઉં બધી દુન્યવી માયા, આવે જ્યારે તાન.

તન અને મન ત્યારે લાગતાં, મને થતાં એકાકાર,
દેહ, ત્રુષ્ણા, વાસના બધું વિસારે પાડી બનું નિરાકાર.

એનો સાદ સૂણતો-સૂણતો ભાગું હું ચારેકોર,
ભટકવા ના દઉં આ મનને, બની હું ચકોર.

ચારેકોર નીહાળી ઉર્જા, બની ગયો હું પ્રકાશમય,
સંભળાયો મને, ત્યારે જ ખરો બ્રહ્માંડીય લય.

વિલાયો પ્રકાશ’ને ઘેરી વળ્યો અચાનક અંધકાર,
મચી રહ્યો ત્યારે દિલમાં, શૂન્યનો હાહાકાર.

ખરું ભાન આવ્યું, સમજાયું ત્યારે જ એક સત્ય,
શોધતો’તો જેને બ્રહ્માંડમાં, હતો વાસ તેનો મુજમાં નિત્ય.