stri

સંવત્સરી – ચિરાગ પટેલ 2018 મે 16

સંવત્સરી – ચિરાગ પટેલ 2018 મે 16

સમયના આયના પર લાગણી ખીલ્યા સંબંધનું પ્રતિબિંબ જોઈ,
હોઠ આછેરાં મલકી ઉઠ્યાં ‘ને સ્મરણો તાજાં થઈ ઉઠ્યાં !
પહેલી અલપ-ઝલપ મુલાકાતમાં પ્રશ્નોત્તરીથી એકબીજાને
સમજવાની એ અપરિપક્વ મથામણ સાંભરી.
એકમેવના પહેલાં સ્પર્શે ઉગેલો યૌવની નશો,
હૈયે હજુ એવોનેએવો નવપલ્લવિત કોતરાયેલો ભાળ્યો!
એકબીજાને પામતાં રહ્યાં , ગમતાં રહ્યાં , ગમ્મતો કરતાં;
નિષ્ઠુર પળોને પણ પ્રેમથી જીરવતાં રહ્યાં!
જીવનના કારમા ઘા જાણે કાળરૂપી શિલ્પીના હથોડા
સમ માની, જીવનના નવા ઘાટમાં ઘડાતાં રહ્યાં.
સ્વપ્નોની સૃષ્ટિ તૂટે તો ફરી ગૂંથી, પ્રેમના આસવ પીતાં;
બે અણમોલ ફુલ આંગણામાં ઉછેરતાં રહ્યાં !
ક્યારેક ઉમટેલી ખારી પળોમાં વિશ્વાસનો તાંતણો બાંધી
એકબીજાને સમજવા મથતાં રહ્યાં!
વર્ષોનાં વહાણાં ભલે વાય, તારામાં હું અને મારામાં તું
ખોવાતા જ રહ્યે એવી આન્તરદર્શી “રોશની”ને અભ્યર્થના!

stri

અવતરણ – ચિરાગ પટેલ 2018 એપ્રિલ 12

અવતરણ – ચિરાગ પટેલ 2018 એપ્રિલ 12

આ પળમાં ઉઘડે તારું અવતરણ;
સાર્થક બને સઘળી પળો જીવતરની.
આવર્તન પામતો રહે હર તરંગમાં;
તારા પડઘાતા અસ્તિત્વનો જયઘોષ.
શમણે પરોવેલાં, અલભ્ય મિલન;
જો બને જીવંત તું શ્વાસેશ્વાસે;
વસંત લહેરાય સમૂળ આયખે.
અલ્લડ સુગંધ પ્રસરે હરેક અણુમાં;
ધન્ય બને સૃષ્ટિના દરેક પરિવર્તન.
મોંઘેરી જણસ સાચવીને રાખું;
અનર્ગલ જણાય પહાડ વિપત્તિનાં.
ભીંજવે અનેરા ઉલ્લાસે એક બુંદમાં;
તૃપ્ત થાય જન્મોજન્મની તરસ.
આવી પ્રગટે “રોશની” જયારે;
દૂર થતાં અંધકાર યુગોના.

stri

અલગારી ઝરણું – ચીરાગ પટેલ Jan 18, 2008

અલગારી ઝરણું – ચીરાગ પટેલ Jan 18, 2008

નાજુક ડોરને જાળવું જતનથી, એને તપાસી જોઉં તો ખરો;
લાગણી છુપાવુ એવી શાને, હૈયાને વલોવી જોઉં તો ખરો.

યાદ તારી ના આવી, ગોધુલીઓ અને રાતો વીતી અસ્ખલીત;
અસ્તીત્વને હલબલાવ્યું જે, સાદ પરીચીત સુણ્યો હર્ષાન્વીત.

આ ઝરણું અલગારી છે, પર્વતની ટોચે હરી દર્શન કરતું એવડું;
સાથી-સંગાથી સંગ મસ્તીમાં વહેતું, અંતરમાં અમી સંતાડતું.

રસ્તે સખીની યાદ પામતાં, ધોધમાર વહેતું ખડકો પર ઉલ્લાસે;
એ હવે પામ્યું નવો આકાર, મનુજ રુપે થયું અવતરીત પ્રકાશે.

આવી મળી સખી પણ મનુજ રુપે, દ્વાર ઉઘડ્યાં જુનાં ફરી;
અંતરતો મળ્યાં જ, દેહ પણ સરીખો જેવો પામ્યાં એ ફરી.

આદતો સદંતર જુદી થઈ, સંગાથીઓ નવાં ભળ્યાં જીવને;
એક થવાની ઝંખના થઈ, અધરોથી અભીવાદન પામીને.

અનોખા એક તલનો, થયો સ્પર્શ બીજાના અનુપમ તલ સાથે;
ઘર્ષણ થયું અનુપમ, પ્રસ્ફુલ્લીત થયું બેઉ અસ્તીત્વ એકસાથે.

એકની લાગણીનો બાંધ તુટ્યો, વહ્યો કરોડો અંશાણુંઓ સરીખો;
સમાયો બીજાના ગર્ભ-આકાશે, સમાવ્યો બાંધ એકમેવ સરીખો.

તલનું ઘર્ષણ થયું શાંત, ના રહી કોઈ બીજી અધુરી દૈહીક એષ્ણા;
સખી, સાથે વીહરીએ હવે, અનંતનાં ખેડાણે, એ જ છેલ્લી તૃષ્ણા.

stri

છે આશ – ચિરાગ પટેલ ફેબ્રુઆરી 26, 2018

છે આશ – ચિરાગ પટેલ ફેબ્રુઆરી 26, 2018

સ્વપ્નિલ આંખોમાં
રચાયું અનોખું સ્વર્ગ.
પ્રેમ દરિયે ઘૂંટ પીધાં
એકત્વના સાક્ષાત્કારે.
કાળને ઘકેલી એકબાજુ
અમરતના ધોધ ઝીલ્યાં.
એક-એક ક્ષણ વહેતી
અણુ-અણુ એમાં ન્હાતાં.
પંચતત્વોની સુવર્ણ ભસ્મ
અસ્તિત્વમાં વિખેરાતી.
અતીતને અતિક્રમી
નવી આશાઓ ઉગી.

અનુભવ આવો પામી
વિયોગ જયારે રચાયો.
ખંડમાં કાયા ઘસાતી
વિશ્વાસ તો ય સંચરે.
જાગશે ક્યારેક એ
મિલન થશે સમષ્ટિનું.
ના કોઈ અનેક કે એક
રહેશે સઘળું શૂન્ય સમ.
આશિષ સદાય “મા” તારા
“રોશની” અને “દીપ” સંગે.

stri

પ્રેમની ઋતુ – ચિરાગ પટેલ ફેબ્રુઆરી 14, 2018

પ્રેમની ઋતુ – ચિરાગ પટેલ ફેબ્રુઆરી 14, 2018

પ્રેમની કૂંપળો ફૂટી ફરી, આવી પ્રેમની ઋતુ;
યાદોનાં ફૂલ ખીલ્યાં ફરી, આવી પ્રેમની ઋતુ.

હોઠની રતાશ લજામણી, વિખેરે મધુર સ્મિત;
આંખોના ભીનાં આમંત્રણ, આવકારે નવા ગીત.

સ્નેહ ટપકે મૌનમાં, બોલકો ચહેરો પડઘાય;
હૈયાની આતુર સરવાણી, અંગ-અંગ સોહાય.

દોડતાં ધબકારમાં હણહણતો આવેગ ઘેલો;
ધસમસતાં રક્તમાં નિશ્ચય ઘોળાતો હઠીલો.

નવલા આકાશમાં વિહરે, પ્રસન્ન આતમ સંગ;
રંગીલી સૃષ્ટિ નિખરે, સાગરમાં આનંદ તરંગ.

ઘુંટાતું એક જ સ્વપ્ન, અલખ નિરંજન સાકાર;
એકમાં એક ભળી, બને એ શૂન્ય નિરાકાર.

“દીપ” હંમેશ ઝંખે “રોશની”, પ્રેમ છે અપૂર્વ;
“મા” આશિષ પામું, હર પળ ભરતી સર્વસ્વ!

stri

અંતર પ્રવાસ – ચિરાગ પટેલ Journey to the center of “I” – Chirag Patel December 28, 2011

અંતર પ્રવાસ – ચિરાગ પટેલ ડીસેમ્બર ૨૮, ૨૦૧૧

હૃદયના કોઈ કોણે વિચારોને અંકુરિત કરી,
ક્યારેક હું નીકળી પડ્યો એકલતા ઓઢી.

આ ધરતી, આ નદી, આ પહાડ, આ વનરાજી,
આ આકાશ, આ અલ્લડ પવન; પ્રશ્નો પૂછે મને.
હું નથી મારામાં અને નથી આ વિશ્વમાં ક્યાંય,
તો કોણ, કેવું અને ક્યારથી અહી પડઘાતું?

આ સૂરજ, આ ચાંદો, આ તારકવૃંદ, આ નિહારિકા,
આ નક્ષત્ર; જોઈ રહેતા મને વિસ્ફારિત નયને.
નથી કોઈ મારું અને નથી હું કોઈનો,
તો શીદને આ સૃષ્ટિમાં હું અમથો ઉગ્યો?

આ ગ્રંથભંડાર, આ અર્થવિસ્તાર, આ જપ-તપ,
આ ધ્યાન; ઢંઢોળીને મારા ઘેનને હચમચાવતા.
નથી કશાયનો અંત અને નથી કોઈ શરૂઆત,
તો કેમ રહું લીન હું મારા અંતર પ્રવાસમાં?
એક દિવસ અચાનક તું આવી મળી સૂનકારમાં,
પ્રિયા, પ્રકાશ ઉમટ્યો દશે દિશાનો અને હું ગૂમ.
દેખાઈ માત્ર તું, પ્રેમ મગ્ન, ભક્તિ લીન, વ્હાલી,
અને ઘનીભૂત ઈશ્વર તારા પડછાયામાં સાકાર.

મારું વિશ્વ મને મળી ગયું, સમજાઈ ગયું સઘળું,
તું છે તો હું છું અને હું છું તો તું છે ચોક્કસ.
આપણે છીએ તો છે આ વિશ્વ અને છે ઈશ્વર,
અને તો જ છે આ ખેલ બધા ભાત-ભાતના.
દોરીસંચાર એનો જ બધો અને આપણે રમકડાં,
કોઈ વાર દોરી આપણે ખેચી પણ રાખીએ,
અને કોઈ વાર આપી દઈએ ઢીલ.
સમજાય છે મને હવે દ્વૈત અને અદ્વૈત,
વળી, વિશિષ્ટાદ્વૈત પણ પીછાણ્યું મેં એમા.
તારો પ્રેમ, તારી ભક્તિ, તારો વિશ્વાસ,
તારો સાથ; પછી શાથી રહું હું અધૂરો?

Journey to the center of “I” – Chirag Patel December 28, 2011

At unknown time, started my journey wearing solitude
With some thoughts sprung from some corner of heart.

This soil, this river, this hill, this vegetation, this sky,
This breeze; kept asking me.
I am not within and I am not outside in this world.
Who else was echoing here then? How long? Why?

This sun, this moon, this galaxy, these nebulae,
These constellations; kept looking at me puzzled.
Nobody is mine and I am for nobody.
Why did I rise in this world unnecessarily then?

These books, this outstretching of words, this penance,
This meditation; kept shaking my sleep.
There is no end and there is no beginning.
Why did I start journey towards inner self then?

All of a sudden, you came to this vacuum one day.
Sweetheart, dazzling light filled all directions and I disappeared.
Only you were seen, love bound, devotional, adorable;
And God materialized in your shadow.

I found my world, I knew everything then.
I exist if you do and you exist if I do for sure.
If we exist, this world does and so does God.
And hence, this play with myriad hues exists.
That is what controls everything and puppets are we.
Sometimes, we pull the strings;
And sometimes, we let them loose.

Now, I know duality, non-duality and special duality.

Your love, your devotion, your faith, your company,
For me; how would I be incomplete then?

stri

રંગ વૈભવ – ચિરાગ પટેલ નવેમ્બર 15, 2017

રંગ વૈભવ – ચિરાગ પટેલ નવેમ્બર 15, 2017

મૌન ભર્યા દિવસમાં રાતનાં સ્વપ્ન ઘોળ્યાં
રાતી લાગણીઓના નાના ફૂલડાં ખીલ્યાં

ઝરમર વરસતી સાંજનાં શમણાં ફરી ઊગ્યાં
અધખુલ્લી ઉષામાં ઘેનના “દીપ” પ્રગટ્યાં

પ્રેમનો આસવ તારી આંખમાં ઘૂઘવાતો
સદ્યસ્નાત હું ચોફેર રાગ-રંગમાં પથરાતો

અનોખી પળના આભલાં સઘળે વિખરાતાં
અસ્તિત્વના સંચારે સહુ એકમાં પડઘાતા

છે ઉર્ધ્વમૂળ ઉર્ધ્વગતિનું ધ્રુવીકરણ
અકથ્ય ઊર્મિએ હીંચતું અંતઃકરણ

સમયના રેતકણ આગિયા થઈ ઉડતાં
કોઈ ચમકે કોઈ અડાબીડમાં ખોવાતાં

શક્તિ છે તો શિવ છે ‘ને છે દ્વૈતભાવ
જગત છે તો બ્રહ્મ છે ‘ને છે અદ્વૈતભાવ

હળવેકથી તન-મન-આતમ ભીંજાતાં
ટહુકો કરે “રોશની” સહુને પખાળતાં

stri

આદિશક્તિની આરતી – ચિરાગ પટેલ ઑક્ટોબર 01, 2017

આદિશક્તિની આરતી – ચિરાગ પટેલ ઑક્ટોબર 01, 2017

જય મા જય આદિશક્તિ માતા
જય મા જય ભુવનેશ્વરી માતા

પ્રથમે શૈલપુત્રી વન્દું, છે નંદિવાહની માતા
ત્રિશૂલ કમલ શોભતા, લં મૂલાધાર માતા
જય મા જય આદિશક્તિ માતા

દ્વિતીયે બ્રહ્મચારિણી પૂજું, પદવાહની માતા
માળા કમંડળ સોહાતા, વં સ્વાધિષ્ઠાન માતા
જય મા જય આદિશક્તિ માતા

તૃતીયે ચંદ્રઘંટા ભજું, વાઘણવાહની માતા
અર્ધચંદ્ર શસ્ત્રો સજતાં, રં મણિપુર માતા
જય મા જય આદિશક્તિ માતા

ચતુર્થે કૂષ્માંડા યજું, સિંહણવાહની માતા
આદિશક્તિ આદિસ્વરૂપા, યં અનાહત માતા
જય મા જય આદિશક્તિ માતા

પંચમે સ્કંદમાતા નમું, સિંહવાહની માતા
ખોળે સ્કંદ રમંતા, હં વિશુદ્ધિ માતા
જય મા જય આદિશક્તિ માતા

ષષ્ઠે કાત્યાયનિ અર્ચુ, સિંહવાહની માતા
વરદ અભય ધરંતા, ૐ આજ્ઞા માતા
જય મા જય આદિશક્તિ માતા

સપ્તમે કાલરાત્રિ શરણું, ગર્દભવાહની માતા
અભય વરદ દાતા, આઙ સહસ્રાર માતા
જય મા જય આદિશક્તિ માતા

અષ્ટમે મહાગૌરી સ્મરું, વૃષભવાહની માતા
ડમરું ત્રિશૂલ સ્થાપતાં, ગૌર આભા માતા
જય મા જય આદિશક્તિ માતા

નવમે સિધ્ધિદાત્રી પ્રણમું, સર્વ ધારિણી માતા
શંખ ચક્ર ગદા પદ્મ સ્થિતા, આદિ પરાશક્તિ માતા
જય મા જય આદિશક્તિ માતા

જય મા જય નારાયણી માતા
જય મા જય ભવતારિણી માતા
જય મા જય ભુવનેશ્વરી માતા
જય મા જય આદિશક્તિ માતા

stri

વેરી – ચીરાગ પટેલ જાન્યુઆરી 30, 2009

વેરી – ચીરાગ પટેલ જાન્યુઆરી 30, 2009

કેમ કરી સમજાવું દીલને? દ્વેષે બળે પ્રતીક્ષણ.
શોધે છે એનો વેરી તારી હરએક હલચલમાં.

તારી ધડકનોને સમાવતી શય્યામાં છે રજાઈ,
તને આલીંગતી સુવે રાતે, કેવી એ સદભાગી.

સ્નાન કરતી તું હુંફાળા પાણીની ધારે રોજ,
તારા અંગેઅંગને સ્પર્શતી, કેવી એ સદભાગી.

સમારતી તું ઘટાદાર વાળ જ્યારે કાંસકી વડે,
પસવારે તારા રેશમી કેશ, કેવી એ સદભાગી.

સજતી તું શણગાર સોળ સુવર્ણ આભુષણે,
ચુમે તારા હ્રદય, કટી, હસ્ત; કેવાં એ સદભાગી.

પહેરતી તું પગરખાં ચમચમાતાં આખેટે,
ઝીલતાં પાદપ્રહાર તારો, કેવાં એ સદભાગી.

ક્ષુધાશમન કરતી તું નવાં આમ્રફળ સંગાથે,
ચુંબન પામે તારા અધરોનું, કેવું એ સદભાગી.

સંતાપ પામતું આ દીલ, યાદી છે એની ઘણી,
શક્તી પામે સહેવાની તે, યાદો તારી છે ઘણી.

stri

આપણે – ચીરાગ પટેલ જાન્યુઆરી 26, 2009

આપણે – ચીરાગ પટેલ જાન્યુઆરી 26, 2009

હું અને તું.
આપણે.
સારસ અને સારસી.
સાથી-સંગાથી છતાંય અધુરાં.
પ્રેમ-અમૃતની ક્ષુધાથી તડપતાં.
અધરોની ભાષામાં એમ જ અટવાતાં.
મીલન માટે વીહ્વળ ધરતી-અંબર સરીખા.
નજીક છતાંય દુર એમ નદીના કીનારા જેવાં.
એકલી સાંજે ઢળતા સુરજની લાલીમા સમા.
મેઘ અને વીજલડીના પકડદાવ હમ્મેશાં રમતાં.
મૌનને વાચા આપતી અડાબીડ વનરાજી જેવાં.
જ્વાળામુખીના વીસ્ફોટને મૌન બક્ષતા વરસાદ જેવાં.
ઈન્દ્રધનુષી રંગોળીમાં ઉષા જેમ ચમક વીખેરતાં.
આકસ્મીક સંયોગે અસ્તીત્વ સંકોરતી લજામણી જેવાં.
આકાશે પડઘાતાં શ્વાસોચ્છવાસે પ્રાણ ધબકાવતાં.
આપણે.
દેહના લતામંડપે પ્રેમનો સાથીયો પુરતાં.
આપણે.