અંતર પ્રવાસ – ચિરાગ પટેલ Journey to the center of “I” – Chirag Patel December 28, 2011

અંતર પ્રવાસ – ચિરાગ પટેલ ડીસેમ્બર ૨૮, ૨૦૧૧

હૃદયના કોઈ કોણે વિચારોને અંકુરિત કરી,
ક્યારેક હું નીકળી પડ્યો એકલતા ઓઢી.

આ ધરતી, આ નદી, આ પહાડ, આ વનરાજી,
આ આકાશ, આ અલ્લડ પવન; પ્રશ્નો પૂછે મને.
હું નથી મારામાં અને નથી આ વિશ્વમાં ક્યાંય,
તો કોણ, કેવું અને ક્યારથી અહી પડઘાતું?

આ સૂરજ, આ ચાંદો, આ તારકવૃંદ, આ નિહારિકા,
આ નક્ષત્ર; જોઈ રહેતા મને વિસ્ફારિત નયને.
નથી કોઈ મારું અને નથી હું કોઈનો,
તો શીદને આ સૃષ્ટિમાં હું અમથો ઉગ્યો?

આ ગ્રંથભંડાર, આ અર્થવિસ્તાર, આ જપ-તપ,
આ ધ્યાન; ઢંઢોળીને મારા ઘેનને હચમચાવતા.
નથી કશાયનો અંત અને નથી કોઈ શરૂઆત,
તો કેમ રહું લીન હું મારા અંતર પ્રવાસમાં?
એક દિવસ અચાનક તું આવી મળી સૂનકારમાં,
પ્રિયા, પ્રકાશ ઉમટ્યો દશે દિશાનો અને હું ગૂમ.
દેખાઈ માત્ર તું, પ્રેમ મગ્ન, ભક્તિ લીન, વ્હાલી,
અને ઘનીભૂત ઈશ્વર તારા પડછાયામાં સાકાર.

મારું વિશ્વ મને મળી ગયું, સમજાઈ ગયું સઘળું,
તું છે તો હું છું અને હું છું તો તું છે ચોક્કસ.
આપણે છીએ તો છે આ વિશ્વ અને છે ઈશ્વર,
અને તો જ છે આ ખેલ બધા ભાત-ભાતના.
દોરીસંચાર એનો જ બધો અને આપણે રમકડાં,
કોઈ વાર દોરી આપણે ખેચી પણ રાખીએ,
અને કોઈ વાર આપી દઈએ ઢીલ.
સમજાય છે મને હવે દ્વૈત અને અદ્વૈત,
વળી, વિશિષ્ટાદ્વૈત પણ પીછાણ્યું મેં એમા.
તારો પ્રેમ, તારી ભક્તિ, તારો વિશ્વાસ,
તારો સાથ; પછી શાથી રહું હું અધૂરો?

Journey to the center of “I” – Chirag Patel December 28, 2011

At unknown time, started my journey wearing solitude
With some thoughts sprung from some corner of heart.

This soil, this river, this hill, this vegetation, this sky,
This breeze; kept asking me.
I am not within and I am not outside in this world.
Who else was echoing here then? How long? Why?

This sun, this moon, this galaxy, these nebulae,
These constellations; kept looking at me puzzled.
Nobody is mine and I am for nobody.
Why did I rise in this world unnecessarily then?

These books, this outstretching of words, this penance,
This meditation; kept shaking my sleep.
There is no end and there is no beginning.
Why did I start journey towards inner self then?

All of a sudden, you came to this vacuum one day.
Sweetheart, dazzling light filled all directions and I disappeared.
Only you were seen, love bound, devotional, adorable;
And God materialized in your shadow.

I found my world, I knew everything then.
I exist if you do and you exist if I do for sure.
If we exist, this world does and so does God.
And hence, this play with myriad hues exists.
That is what controls everything and puppets are we.
Sometimes, we pull the strings;
And sometimes, we let them loose.

Now, I know duality, non-duality and special duality.

Your love, your devotion, your faith, your company,
For me; how would I be incomplete then?

Print Friendly, PDF & Email

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.